மாயபிம்பம் பார்ப்பவரை சற்றே சங்கடப்படுத்தியும், அதே நேரத்தில் சிந்திக்கவும் வைக்கும் ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி. கே.ஜே. சுரேந்தர் தயாரித்து, எழுதி, இயக்கியுள்ள இந்தப் படம், நண்பர்கள் நால்வரின் மனநிலையும், அவர்கள் பெண்களை அணுகும் பார்வையும் எவ்வளவு அபாயகரமான விளைவுகளை உருவாக்க முடியும் என்பதைக் கூர்மையாக பேச முயல்கிறது. பெண்களைப் பார்த்த சில நிமிடங்களிலேயே “இந்தப் பெண் இப்படித்தான்” என்று முடிவுக்கு வரும் ஒருவன், அதை வியப்புடனும் பொறாமையுடனும் பார்ப்பவர்கள், அதை எதிர்க்கும் ஒருவன், எதிலும் முழுமையாக உடன்படாத நாயகன் – இந்த நால்வரின் முரண்பாடுகளே கதையின் அடித்தளம்.
நாயகனின் குடும்ப உறவுகள் மிக இயல்பாக வரையப்பட்டுள்ளன. அப்பா, அம்மா, அண்ணன், அண்ணி, சித்தப்பாவை உயிராக நேசிக்கும் குழந்தை – இந்த நெருக்கமான உலகத்தில் நாயகன் சந்திக்கும் பெண் கதைக்கு ஒரு புதிய திருப்பத்தை கொடுக்கிறாள். அவள்மேல் நாயகனுக்கு உருவாகும் ஈர்ப்பையும், அதை நண்பன் சந்தேகமாக மாற்றுவதையும் படம் மெதுவாக கட்டமைக்கிறது. “அவள் நல்லவளா, இல்லை அவளின் அம்மாவைப் போலவே இருக்கிறாளா?” என்ற கேள்வி ஒரு சோதனையாக மாறி, அதிலிருந்து தொடரும் விபரீதங்கள்தான் ‘மாயபிம்பம்’.
படத்தின் ஆரம்ப ஜெயில் காட்சி வித்தியாசமான எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது. முதல் பாதி பெரும்பாலும் கமர்ஷியல் எல்லைக்குள் இருந்தாலும், ஆபாசத்தைத் தவிர்த்து கதையை முன்னெடுப்பது பாராட்டுக்குரியது. இந்தப் படத்தின் உண்மையான பலம் கதாநாயகி கதாபாத்திரம். ஜானகி தனது அமைதியான நடிப்பாலும், கண்களிலேயே பேசும் முகபாவனைகளாலும் கதையை தாங்கி நிற்கிறார். இந்தப் படம் ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பே வெளிவந்திருந்தால், தமிழ் சினிமா இன்னொரு வலுவான பெண் முகத்தை அடையாளம் கண்டிருக்கும் என்ற ஏக்கம் இயல்பாகவே வருகிறது.
இரண்டாம் பாதியில் திரைக்கதை தைரியமாக சில எதிர்பாராத திருப்பங்களை எடுக்கிறது. சில கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிய நம் முன் எண்ணங்களை முற்றிலும் மாற்றும் வகையில் காட்சிகள் எழுதப்பட்டிருப்பது படத்தின் சிறப்பு. ஆனால், அந்தத் திருப்பங்களைத் தொடர்ந்து சில கதாபாத்திரங்கள் இயல்புக்கு மாறாக செயல்படத் தொடங்கும் போது, படத்தின் நம்பகத்தன்மை சற்றே சரிகிறது. கிளைமாக்ஸ் நோக்கி செல்லும் பாதை யோசனையில் வித்தியாசமாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் லாஜிக் குறைவால் மனதை முழுமையாக தொடவில்லை.
**நந்தா**வின் இசை சில இடங்களில் பின்னணி இசையாக காட்சிகளுக்கு வலு சேர்க்கிறது. ஒளிப்பதிவும், குடும்ப பாசக் காட்சிகளும் ஓரளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால் தேவையற்ற நீட்டிப்பு, குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில், படத்தின் வேகத்தை குறைக்கிறது. ஒரு மணி நேரத்தில் முடிக்க வேண்டிய கதையை அதிகமாக இழுத்துச் சென்றதே பெரிய தடுமாற்றம்.
மொத்தத்தில், ‘மாயபிம்பம்’ என்பது யோசனையில் துணிச்சலான படம். பெண்களைப் பற்றிய ஆண்களின் “மாயப் பிம்பங்களை” உடைக்க நினைக்கும் முயற்சி அதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அந்த முயற்சி முழுமையான வடிவத்தை அடையாமல், சில தவறான முடிவுகளால் பாதியில் நின்று விடுகிறது. அதனால், இது ஒரு நினைவில் நிற்கும் சிறந்த படமாக மாறாதபோதும், பேசத் துணிந்ததற்காக கவனிக்கத் தகுந்த ஒரு முயற்சியாகவே நிற்கிறது.
