‘வங்காள விரிகுடா’ திரைப்படம் கடற்கரை சூழலை பின்னணியாகக் கொண்டு, அங்கே வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களின் ஆசைகள், பயங்கள் மற்றும் போராட்டங்களை மெதுவாக சொல்லும் படம். வழக்கமான கமர்ஷியல் அம்சங்களை ஒதுக்கி வைத்து, யதார்த்தமான கதை சொல்லலை இயக்குநர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது ஆரம்பத்திலேயே தெரிகிறது. இதனால் படம் ஒரு டாக்குமெண்டரி உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.
படத்தின் தொடக்கம் சற்று மெதுவாக அமைந்துள்ளது. கதையின் உலகத்தை அமைக்க அதிக நேரம் எடுத்துக் கொண்டதால், ஆரம்பக் காட்சிகள் பொறுமையை சோதிக்கலாம். ஆனால் இந்த மெதுவான போக்கு, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் சூழலையும் புரிய வைத்த பிறகு, படத்தின் மையப் பிரச்சனையை வலுவாக கொண்டு வர உதவுகிறது. இரண்டாம் பாதியில் கதை தெளிவாக பிடிபட்டு, சம்பவங்கள் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக நடைபெறுகின்றன.
நடிப்பில் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் இயல்பாகவே கலந்துவிடுகின்றன. எந்தவிதமான ஹீரோயிசம், ஓவர் டிராமா இல்லாமல், அவர்கள் வாழ்க்கையை வாழும் மனிதர்களாகவே தோன்றுகின்றனர். துணை நடிகர்களும் கதைக்கு தேவையான இடங்களில் சரியான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர். உணர்ச்சிப் பூர்வமான காட்சிகள் செயற்கையாக இல்லாமல், நிதானமாக வெளிப்படுவது படத்தின் தனித்துவம்.
ஒளிப்பதிவு கடற்கரைப் பகுதியின் அழகையும் கடலின் கடினத்தன்மையையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது. இயற்கை ஒளியை நம்பிய காட்சிகள் படத்திற்கு கூடுதல் நிஜத்தன்மை தருகின்றன. இசை மிகக் குறைவாக பயன்படுத்தப்பட்டாலும், பின்னணி இசை காட்சிகளின் மனநிலையை நன்றாக எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல்கள் கதையின் ஓட்டத்தை பாதிக்காமல், தேவையான இடங்களில் மட்டுமே வருகின்றன.
திரைக்கதை இன்னும் இறுக்கமாக இருந்திருந்தால், படம் இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கும் என்ற உணர்வு சில இடங்களில் வருகிறது. குறிப்பாக முதல் பாதியில் சில காட்சிகள் நீளமாக இருப்பது குறையாகத் தெரிகிறது. இருந்தாலும் வசனங்கள் எளிமையாகவும், வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமாகவும் எழுதப்பட்டுள்ளதால், கதை சொல்லல் உண்மைத்தன்மையை இழக்கவில்லை.
மொத்தத்தில், ‘வங்காள விரிகுடா’ ஒரு அமைதியான, சிந்திக்க வைக்கும் திரைப்பட அனுபவம். அதிரடி, மசாலா எதிர்பார்க்கும் ரசிகர்களுக்கு இது பொருந்தாமல் இருக்கலாம். ஆனால் யதார்த்தமான, மெதுவாக மனதில் பதியும் சினிமாவை விரும்புவோருக்கு, இந்த படம் ஒரு நேர்மையான முயற்சியாக நினைவில் நிற்கும்.
